23 mrt. 2009

Eerste still 'Antichrist'

Antichrist, de nieuwe film van Lars von Trier is hard op weg naar de bioscoop. Ik ben altijd wel in voor een nieuwe von Trier en het nieuws dat hij ditmaal met een horrorfilm bezig was deed mijn hartje sneller kloppen -met zijn serie Riget (The Kingdom) nog vers in het geheugen als een serie die me bijna net zoveel doet als Twin Peaks. Veel mensen zitten nog steeds te wachten op het derde deel -Wasington- uit zijn beloofde USA - Land of Oppurtunities trilogie, maar voor mij was het experiment bij Manderlay wel weer leuk geweest. Zijn voorlaatste, The Boss of It All was ook meer experiment dan film; zeker niet slecht, maar alles behalve essentieel.

Antichrist vertelt het verhaal van een psychiater, gespeeld door Willem Dafoe, die het idee opvat zijn vrouw (Charlotte Gainsbourg) mee te nemen naar de plek die ze het meest vreest: Eden Forrest. Waarom? Om het trauma van hun verloren kind te verwerken, dat is omgekomen bij een ongeluk. Dit kleine hutje in het bos is ook de plek waar zijn vrouw een thesis over heksenvervolging in de Middeleeuwen heeft geschreven. Terwijl ze proberen te begrijpen hoe ze dit verdriet moeten verwerken, raken ze er steeds meer van overtuigd dat de natuur, de wereld van origine slecht is. Net als de mens zelf. Volgens een Deense spion van Ain't It Cool News zal de scriptie die ze heeft geschreven een grote rol spelen in het verhaal. Deze Deen is zeer enthousiast over de 'workprint' die hij heeft gezien en er zijn meer bronnen die bevestigen dat von Trier weer in vorm is.




De eerste plaat, deze still die is vrijgegeven (en opgepikt door Indiewire) doet ook vermoeden dat von Trier weer eens lekker los is gegaan, zonder formele en stylistische beperkingen; geen Dogma's, geen kale toneelschuren. Geruchten gaan dat hij een brug heeft geslagen tussen zijn oude, esthetische films en de experimentatiedrang van zijn nieuwere films. Ook is het horror met een hoofdletter, oftewel: veel bloed en 'gore'. Of zoals de Deense spion zegt:

"Never has anything this gruesome been shown in such a poetic way. A beauty I haven’t seen in a von Trier movie since his Europe trilogy. But the movie was also a tour-de-madman, into von Triers viewpoint on the human nature. Although the style was very atypical of late von Trier and very atypical of early von Trier, it sort of mixed the two von Triers, and everything on screen SCREAMED von Trier. Already in the six minute opening sequence of the movie, which was filmed with a high speed camera and shown in super slow motion, black and white images, to opera music, the movie denied itself of any chances of getting an MPAA rating less than NC-17"

Geen opmerkingen: