2 mrt. 2008

Lifeforce (Tobe Hooper, 1985)

Lifeforce is één van de meest bizarre blockbusters die je ooit zult zien. Een prachtige mislukking. Een blockbuster die geen blockbuster was. En dat ondanks alle ingrediënten die aanwezig waren:

-Een bizar boek van een cult-schrijver.
(Colin Wilson, schreef o.a. The Outsider; intellectueel, filosofisch en arty.)
-Een regisseur die het horrorgenre revitaliseerde.
(Tobe Hooper, van The Texas Chainsaw Massacre en Poltergeist.)
-Een scriptschrijver met een neus voor hits.
(Dan O'Bannon: Dark Star en Alien, zou later nog Total Recall schrijven.)
-Een geniale special effects-goeroe
(John Dykstra, die een revolutionair camera-systeem ontwikkelde voor Star Wars.)
-Een groot componist, bijna te oud en te groot voor deze film.
(Henry Mancini, van the Pink Panther serie en Breakfast at Tiffany's.)



En een -voor die tijd- enorm productie duo: studio Globus-Golan en een handjevol sterke, Britse acteurs. En tel daarbij nog wat de grootste troef had moeten zijn: de hoofdrol van de 'bad guy'/'het monster' wordt gespeeld door het vrijwel altijd naakte, Franse super-model Mathilda May. -Okee, misschien was het inderdaad niet zo'n goed idee, want deze film flopte genadeloos aan de box office. Maar was dat nou wel helemaal terecht?

Een hele korte synopsis: ruimteschip neemt aliens mee, zien er uit als mensen, blijken soort vampier, overlevende raakt geobsedeerd door vampiervrouw, zombie-plaag breekt uit in Londen, aarde in gevaar, grand finale... Het rare van deze film is vooral de waanzinnige schaal; nog nooit zoveel genres door elkaar gezien: het begint als sci-fi, wordt dan een vampier-film en eindigt met een chaotisch Londen vol met zombies. En alles is groots en mooi geproduceerd.



Het bronmateriaal, het boek Space Vampires van Wilson, is een bijna filosofisch fictie-verhaal over de verschillen in seksen. Soms moeilijk en vergezocht, iets te uitgebreid, maar in ieder geval zeer origineel. De film is totaal niet filosofisch, eigenlijk alles behalve dat: zo bombastisch en absurd, dat je je geen moment verveelt. Misschien hadden ze de titels moeten omwisselen. Eén van de grootste bezwaren van de schrijvers tegen de regie van Hooper was dat hij het in beeld bracht als een komedie. Maar dat zou het publiek niets uit moeten maken. De film dendert hard door van het ene bizarre effect naar de andere onverwachte omslag.

In ieder geval, als je nog twijfelt bij '...vrijwel altijd naakte...', wees gerust, je hebt nog nooit zo'n dure, op hol geslagen cultfilm gezien. Consumeren met popcorn.

Geen opmerkingen: